Als ik een moeder had die manager was van een enorm bedrijf en die met ijzeren discipline haar werk doet, ondanks hoge leeftijd en uiterst moeilijke familie-omstandigheden, dan zou ik waarschijnlijk een diepe zucht slagen en meteen de Nederlandse vereniging ter bevordering van de invoering der Republiek oprichten!
Ik zou mijn gezin en al mijn spullen inpakken, een bankrekening openen in Athene en dan vliegen naar Griekenland, naar die heerlijke villa aan zee en het verder wel goedvinden.
Want zeg nou zelf, daar is toch niet tegen op te boksen, tegen zo´n voorgangster? En dan de gedachte dat je dochters ook nog eens jarenlang met een helicopter boven de polder zweven zal om ergens te landen, in een moderne stad of in een zwarte kousenkerk, je onverwacht een Suzuki voorbij ziet knallen of gezoend worden door een knuffelmarrokkaan of Jordanees, terwijl je in je schaarse vrije tijd over het strand draaft langs de kust of zit te kleien in de serre...het zou mij niks lijken. Dus weg met de volksdansende, koekhappende, hoepelende en torenboouwende scouts! Laat de Tzatziki en Ouzo maar aanrukken, lekker wonen in Griekenland met af en toe een bezoekje aan de Republiek der verenigde Polders of naar Patagonië naar je zwager. Maar ja, ik ben niet opgegroeid op Drakenstein of Huis ten Bosch en heb ook mijn tantes niet bezocht op het Loo of in New York. Ik heb niet de afkeer van jouralisten van dichtbij meegemaakt, niet het gedoe als ik een partner uit wil zoeken om mijn leven mee te delen of kinderen te ´produceren´. Want de Oranjekalender moet gevuld! En de bordjes beschilderd, de koektrommels versierd.
Ik roep WA niet op tot een andere keus. Ik denk dat ie mans genoeg is te kiezen. Ik zou het wel weten...dat is alles. En...ik zou het hem en zijn gezin gunnen...
Ik las een stuk over opvoeden. Heel interessant. Het schijnt dat tegenwoordig veel ouders geplaagd worden door het gevoel dat ze het geweldig moeten doen met opvoeden. Dat komt op mij over als knap vermoeiend. Je kunt het nooit goed doen dan. En dat was één van hun klachten. Doordat ze zelf ervaringen hadden met strenge ouders, ferme grenzen en soms niet al te florissante financiële bodems, namen ze al vroeg het besluit het ´straks´ anders te gaan doen, met hun eigen kroost. Een alleszins begrijpelijk iets.
Doordat de gezinnen nu veel kleiner zijn, hoeven kinderen zich minder aan te passen, te knokken voor een vrij bevredigende positie. Niks delen, ze mogen als individu zichzelf zijn. Veel ouders staan te juichen en zijn vol lof en complimenten over hun prestatie´s. Sommigen schijnen daar nogal lui van te worden.
Aan de andere kant worden ze beschermd aan alle kanten door pa en ma. Wat tot gevolg heeft dat ze geen uitdaging meer herkennen, ze krijgen nauwelijks of niet de kans om creatief te zijn, dingen op te lossen, ze zoeken snelle bevrediging, anders wordt het saai en haken ze af. Een behoorlijk zwart-wit beeld maar wel eentje die een beeld schetst van de ontstane situatie. Ik vind het nogal treurig, zowel voor kinderen als de ouders.
De kinderen krijgen, volgens het artikel problemen zich aan te passen in groepen. Ze komen nogal arrogant en verwend over, worden om een oud woord te gebruiken, asociaal. Buiten de maatschappij staand dus, er niet bij horend. Het deed me denken over mijn eigen jeugd en mijn eigen ouders.
Natuurlijk heb ik, net als vele andere van mijn generatie-genoten, de onvolprezen babyboomers, me jarenlang afgezet tegen zowat het tegendeel van dit alles. Wij dienden vooral te delen, ons als kinderen te gedragen(dus niet voor onze beurt te praten, met twee woorden, dnnkjewel, asjeblieft, meneer, mevrouw) rustig en op de achtergrond(niet iets waar kinderen in uit blinken ncoh op zitten te wachten!), het groepsbelang voor ons eigen ik en wensen te zetten(op het vervelende af) en van individuele aandacht van pa of ma was geen sprake. Geen tijd ook. Het tere kinderzieltje was een utopie. Ze moesten enigszins gedrild worden, luisteren, een lesje geleerd en hun plek weten. Volop gelegenheid te schoppen tegen je stomme ouders, ooms en tantes(die zich ook ongevraagd en onverwacht pedagogisch bemoeiden met dingen), oma´s en opa´s etc.
Na het lezen van het artikel ben ik toch wel een beetje anders gaan kijken. De grenzen die mijn ouders tot vervelends toe aangaven. Het ´mond dicht´ als je wilde protesteren of ´omdat ik het zeg´ van mijn vader om mijn eeuwige vragen ´waarom iets zo moest of was´, de onvermurwbaarheid van mijn moeder ´ja is ja en nee is nee´. en de uiterst irritante kwaliteit om precies te weten hoe ze mij en de rest het best kon straffen, zorgden ongemerkt voor een stevige bodem. Als kind wilde ik daar niet van weten natuurlijk en als puber al helemaal niet. Pas nu, na jaren zie ik hoe we er de vruchten van hebben kunnen plukken.
De bijna verstikkende beschermende kloekvleugels stevig om haar bloedjes van mijn moeder aan de ene kant. Het avontuurlijke er op uit gaan in de wereld van mijn vader die er haaks op stond. Hupsakee, in onvermoede, vreemde, verrassende en ja, soms gevaarlijke situatie´s en kijk maar wat je er mee doet en wat het met jou doet! En zoek een oplossing!
Een aardig maf stel samen, maar wel een heel erg lief stel. Mijn aardig, maf stel, die mij hebben opgevoed.
Wortels om te groeien en vleugels om het nest te verlaten. Ik zag het lang niet. Maar daarom, for what it´s worth: man en pap, jullie hebben het fantastische gedaan! Bedankt!
Ik sta gebogen voor over. Door het kleine gaatje zie ik het wit. Ik probeer rustig af te wachten. Het duurt me eigenlijk te lang. Ondertussen hoor ik het zingen. Heel zachtjes door mijn keuken. Ik ben in haast na mijn lange werktijd naar de super gefietst, want we hadden niet het goeie spul in huis. Nu wel.
Het zingen gaat van ruisen naar luider. Ik gluur door het gaatje. Nog niks. Opeens floep! Ik schiet overeind! Geschrokken. De knop is met een doffe klap omhoog geschoten. Nu bruist het spul omhoog. Ik draai het gas uit en pak de nieuwe aanwinst van het fornuis. Voorzichtig, het is immers de eerste keer, schenk ik de vloeistof in de wachtende koppen. Heerlijk spul floepert er uit en in de kommen. En ja, het schuimt geweldig! Ik ben geslaagd! Mijn eerste cappuccino is op een geweldige manier klaar om gedronken te worden. Trots loop ik ermee naar de kamer en serveer het aan de aanstichter van dit moois.Onder het motto ´voor zo lang we nog geen machine hebben´ heeft mijn lief een prachtige cafetiere aangeschaft. Enkele weken zijn we al bezig om na te denken over wat wijsheid was. Wat ons voor ogen stond was ´perfecte´ Italiaanse cappuccion met een lekker schuimkraag, zo eentje die een snor vormt op je bovenlip en je maag vult met een hemelse vloeistof.
Nooit gedacht dat dit zo meteen zou lukken. Ik waan me Sophia Loren in Una giornata particulare. Marcello kan me echter gestolen worden met zijn verleidingspogingen die zeer gewild maar kuis afgeweerd worden door haar. Ik zie haar opstaan, een vermoeide Italiaanse in de ´foute´ tijd. Ze wekt haar ´foute´ man die met haar kinderen gaat luisteren naar een rede, ter ere van de ontmoeting tussen de ´foute´ man uit Germania met Il Duce. Wat mij voor ogen staat is de cafetiere op het Italiaanse fornuis tussen alle ochtendgedoe in het grote gezin. Nu ik bij het kreng sta in mijn Nederlandse keuken en het geluid hoor, denk ik dat Sophia dat dat nodig had, toen haar man en kids verdwenen waren en het rumoer van de roddelende bitches in haar flatgebouw verstomd was. Ik had de vogel laten fladderen Marcello alleen gelaten met zijn sores en lekker in mijn eigen keuken een stukje mindfullnes gecreëerd met mijn eigen cafetiere. Gewoon luisteren en stil zitten. Niet bewegen. En dan na de floep, inschenken, de radio uit. Geen homofiele gefrustreerde buurman, geen Duce, geen man en schreeuwende kinderen, geen vogel. Alleen het ruisen van die pot, de floep en dan de stilte, de snor en dat heerlijke sap. Ik zou er over gedacht hebben een club op te richten met de krengen van buurvrouwen. Gewoon met zijn allen krom voor het fornuis. Luisteren en kijken. En dan uitschenken. Cappuccino voor wereldvrede. De sloten laten vervangen op je deur. En verder niks...Helaas, dat zou niet echt over komen op het witte doek. Maar in het echt! Mama mia, mi piace molto! Geluk zit in een klein potje en een vogel die wegvliegt! Vive il cappuccino!
